
Hoe ziet je eerste motorrijles eruit?
Mijn eerste meters op een motor maakte ik eigenlijk niet helemaal volgens plan.
Mijn vriendin Daniëlle was al begonnen met motorrijles en ik ging steeds mee. Zij had les op een Kawasaki 650 cc. Prachtig ding. Na afloop van een van haar lessen vroeg ik aan de instructeur spontaan of ik misschien een keer heen en weer mocht rijden.
Dat mocht.
Ik stapte op, reed weg, maakte een bochtje, gaf lekker gas (tenminste, dat vond ik) en kwam weer terug.
Ik vond het fantastisch.
Geen gedoe met balans, geen motor die afsloeg, geen paniek omdat ik ineens 185 kilo Kawasaki onder me had. Wegrijden en een bochtje maken gingen eigenlijk meteen goed.
Dat smaakte naar meer.
Dus boekte ik thuis meteen een proefles.
Rijden is één ding. Langzaam rijden iets heel anders
Ik keek enorm uit naar die proefles. Inmiddels wist ik immers dat ik zo'n motor in ieder geval van zijn plek kon krijgen.
Tijdens de proefles liet de instructeur me al een paar oefeningen doen die later bij het AVB-examen aan bod komen. En toen ontdekte ik vrij snel dat een stukje heen en weer rijden nog niet betekent dat je kunt motorrijden.
Vooral de langzame oefeningen vielen tegen.
De langzame slalom bijvoorbeeld. Of een denkbeeldige acht rijden.
Op papier klinkt het niet zo ingewikkeld. En op YouTube ziet het er ook allemaal easy peasy uit. Je rijdt langzaam tussen een paar pylonen door. Hoe moeilijk kan het zijn?
Nou, behoorlijk moeilijk dus.
Want ineens moet je een heleboel dingen tegelijk doen. De koppeling laten slippen. Een beetje gas geven en dat gas vooral constant houden. Een beetje achterrem gebruiken. Sturen. Je evenwicht bewaren.
En ondertussen moet je ook nog kijken waar je naartoe wilt.
Dat laatste klinkt vanzelfsprekend, maar mijn ogen hadden daar aanvankelijk andere ideeën over.
Er staat een pylon voor je en alles in je zegt: ‘kijk naar die pylon en niet raken, niet raken, niet raken...’
Terwijl je juist over die pylon heen moet kijken, naar de plek waar je naartoe wilt.
Kijk je wel naar de pylon, dan is de kans groot dat je er ook naartoe rijdt.
Ik kan inmiddels bevestigen dat zo'n pylon gelukkig weinig weegt.
En dan moet je ineens uitwijken
Tijdens mijn eerste echte les kwamen onder andere de remproeven aan bod. De noodstop, de stopproef en de precisiestop.
Ik moet zeggen, die gingen me eigenlijk redelijk goed af.
De uitwijkoefening vond ik aanvankelijk een ander verhaal.
Daarbij kom je met 50 kilometer per uur aanrijden en vervolgens moet je vrij abrupt van richting veranderen om een denkbeeldig obstakel te ontwijken.
De eerste keer vond ik dat best eng.
Ik wist namelijk nog niet dat je een motor verrassend gemakkelijk kunt 'omgooien' zonder dat je meteen onderuit gaat. Een motor kan veel schuiner door een bocht dan je als beginner misschien denkt.
Als je dat eenmaal een paar keer hebt gedaan, verandert er iets. Je ontdekt dat de motor veel meer kan dan jij hem aanvankelijk toestaat.
Hoe dan ook, de angst was er wel vanaf.
Wat doe je eigenlijk tijdens je eerste motorrijles?
Mijn eerste lessen zijn natuurlijk geen blauwdruk voor iedere motorrijschool. De ene instructeur zal het anders aanpakken dan de andere. Hoeveel je tijdens je eerste les doet, hangt ook af van hoe snel je bepaalde dingen oppakt.
Maar verwacht in ieder geval dat je eerst vertrouwd moet raken met de bediening van de motor.
Gas. Koppeling. Voorrem. Achterrem. Schakelen.
Daarna begint het echte werk: die afzonderlijke handelingen combineren.
Je leert wegrijden en stoppen, bochten maken en de motor bij verschillende snelheden onder controle houden. Afhankelijk van hoe de les verloopt, kun je ook al kennismaken met oefeningen die later bij het AVB-examen aan bod komen.
En wees vooral niet verbaasd als langzaam rijden moeilijker blijkt dan wat sneller rijden.
Dat klinkt tegenstrijdig, maar zodra een motor een beetje snelheid heeft, wil hij eigenlijk best graag overeind blijven.
Bij stapvoets rijden moet jij daar zelf veel harder voor werken.
Moet je bang zijn om te vallen?
Daar was ik zelf eigenlijk niet zo bang voor. Ik ben tijdens mijn eerste lessen ook niet gevallen en heb tot nu toe geen moment gehad waarop dat bijna gebeurde.
Maar ik zie bij de lessen van mijn vriendin Daniëlle dat de angst om bij lage snelheid te vallen het leren behoorlijk in de weg kan zitten. Dat is dus voor iedereen anders.
Misschien is dat ook iets om vooraf te beseffen: je hoeft tijdens je eerste les helemaal niets te bewijzen.
Je zit daar juist omdat je het nog niet kunt.
Als alles meteen perfect zou gaan, had je die lessen niet nodig, waar of niet?
En hoe voelt het na zo'n eerste les?
Toen ik na mijn eerste echte les van de motor stapte, voelde ik een bepaalde sensatie door mijn lichaam.
Adrenaline misschien.
Spierpijn had ik niet en uitgeput was ik ook niet. Ik had vooral het gevoel dat ik nog wel even door had willen gaan.
Mijn grootste teleurstelling?
Dat ik een hele week moest wachten voordat ik weer mocht.
Als je binnenkort je eerste motorrijles hebt en je vraagt je af of je het leuk zult vinden, kan ik je daar natuurlijk geen antwoord op geven.
Maar ik kan je wel waarschuwen.
Het zou zomaar kunnen dat anderhalf uur ineens opvallend kort duurt.

