
Mijn AVB-examen: valse start en toch geslaagd.
Gisteren was het zover.
De langverwachte AVB-examendag.
's Ochtends hadden we (we waren met 6 kandidaten) met onze instructeur nog geoefend op ons vertrouwde oefenterrein.
Het ging lekker, dus ik had er alle vertrouwen in dat het zou gaan lukken.
Dat liep iets anders dan gedacht, maar laat ik beginnen bij het begin.
Na anderhalf uur oefenen gingen we richting het CBR terrein bij Schiphol. Daar kwamen we rond half een aan.
Op het terrein staan twee bouwketen. In een daarvan zaten de examinatoren te lunchen. Onze instructeur ging daar naar binnen en toen hij even later naar buiten kwam zei hij: "Er zitten normaal gesproken 2 à 3 examinatoren, nu een stuk of zes. Ik denk dat er examinatoren in opleiding zijn. Dus die worden zelf nu geëxamineerd. Maar ik ben bang dat de examinatoren nu extra streng gaan zijn."
'Dat hebben wij weer', dacht ik meteen.
Ik was op dat moment niet echt zenuwachtig, maar 'extra streng'...dat stelde me nou ook weer niet gerust.
Even later kwamen de examinatoren naar buiten.
De meesten waren ouder dan ik had gedacht. Ik weet ook niet hoe ik er bij kwam, maar in mijn gedachten had ik gerekend op veertigers. Ik schatte ze op begin zestig. Oude rotten in het vak.
We stonden in een groepje bij elkaar, wachtend op de dingen die zouden gaan komen.
Op dat moment zag ik vanuit mijn ooghoek een van de examinatoren naar me toe komen, samen met zijn jongere collega in spé. Hij tikte me op m'n schouder en, achteruit lopend, wenkte mij met z'n vinger.
Ik dacht 'wat krijgen we nou, moeten we in een wijdere kring gaan staan of zo?'
Maar nee, ik werd apart genomen.
"We zaten binnen naar de geboortedata te kijken jij viel ons op", zei de examinator.
"We vroegen ons af hoe jij alsnog met motorrijden bent begonnen."
"Ik viel op omdat ik een oude lul ben tussen al die jonkies, zeker?" vroeg ik lachend.
Dat bedoelde hij niet. Natuurlijk niet. Dus ik vertelde mijn verhaal. Dat motorrijden bij mij altijd had gesluimerd en het serieus werd toen mijn vriendin besloot te gaan lessen.
Ik merkte dat beide examinatoren dat wel konden waarderen.
Aardige gasten, dacht ik.
"Met jongere kandidaten is het vaak zo dat ze zich een beetje willen uitsloven", zei de oudere examinator. "Dan willen ze laten zien wat ze kunnen. En omdat jij waarschijnlijk zo niet bent, leek het ons beter om jou te koppelen aan mijn jongere collega die de examinator-opleiding volgt."
"Ik hoorde daarnet alleen wel dat jullie nu extra streng gaan zijn", zei ik.
"Nee hoor", zei de examinator in opleiding. "Ik weet zelf ook nog niet alles."
Aardige gasten, dacht ik.
Oké, het was tijd voor het echte werk. De AVB-oefeningen.
"Met welke oefeningen wil je beginnen, de langzame of snelle?"
"De langzame", zei ik.
"Oké, dan beginnen we met de langzame slalom", zei de examinator.
"Meteen de moeilijkste", riep ik nog lachend, terwijl ik naar m'n lesmotor liep.
Ik had niks teveel gezegd.
's Ochtends tijdens het oefenen ging die nog goed.
Maar nu...bakte ik er niks van.
Tijdens de eerste poging kwam ik helemaal verkeerd uit.
Ik denk dat ik toch ineens last van zenuwen kreeg.
Bij de tweede poging ging het aanvankelijk beter, maar de laatste pylon stond in de weg. Die kegelde ik dus nog even vakkundig om.
F'ck!!
De eerste oefening en die was meteen mislukt.
'Hoe moet dit verder', dacht ik bij mezelf. Ik had er ineens totaal geen vertrouwen meer in. Ik zat bepaald niet lekker in de flow.
De examinator kwam naast me staan en ik zei hoe ik baalde, omdat-ie 's ochtends nog zo goed ging.
"Kun je die voor nu even achter je laten, dan gaan we door met de volgende oefening", zei hij vaderlijk.
Dat was sympathiek van hem en stelde mij wel op mijn gemak.
De volgende oefening was de snelle slalom. Die ging in één keer goed.
Daarna volgden stapvoets rijden, lopend achteruit parkeren, de noodstop en precisiestop, de uitwijkoefening.
Die gingen allemaal in één keer goed.
Overigens vertelde mijn instructeur naderhand dat hij de 'stapvoets rijden' oefening in al die acht jaren dat hij motorrijlessen gaf, nog nooit had meegemaakt. Volgens hem was het waarschijnlijk een cadeautje van de examinator.
Ook opmerkelijk: bij een van de oefeningen kwam de examinator naar me toe, legde z'n hand op mijn schouder en zei: "Hou die schouders eens een beetje ontspannen."
Ik had het zelf totaal niet in de gaten, maar blijkbaar zat ik te gespannen op de motor.
Enfin, na de laatste oefening reed ik weer richting de examinator.
Hij stak z'n hand uit en zei: "Gefeliciteerd, je bent geslaagd."
Ik was stomverbaasd. "Echt? Hoeveel oefeningen heb ik dan gedaan?", vroeg ik. Ik had geen idee dat ik er al zeven achter de rug had.
De examinator in opleiding liet zijn formuliertje zien. Twee kruisjes bij de langzame slalom en de zes andere allemaal goed.
"Veel succes met de vervolgstappen en met het uitzoeken van je motor straks", zeiden ze.
Ik bedankte ze allebei hartelijk en reed terug naar mijn medeleerlingen.
Aardige gasten, die examinatoren.
Dat laatste is me het meest bijgebleven van het hele examen (en natuurlijk die verklooide langzame slalom, maar daar gaan we het vanaf nu niet meer over hebben).
Ik stelde mij CBR examinatoren voor als ietwat strenge mannen of vrouwen die niets zeiden behalve dan welke oefening de volgende was.
Integendeel. Bijzonder vriendelijke, begripvolle mensen die je op je gemak stellen. En nog belangrijker: die graag willen dat jij slaagt.
Natuurlijk, als je er echt niks van bakt, kan een examinator je niet alsnog laten slagen.Maar wat ik vooral prettig vond, was dat ze je niet het gevoel geven dat iedere fout meteen het einde van je examen betekent. Je krijgt de ruimte om te laten zien wat je wél kan.
Voor mij volgen nu nog twee ronden: volgende week mijn theorie-examen en dan het echte werk: de weg op. Richting het AVD examen.

